Βούρινος-Καταφύγιο Άγριας Ζωής Τσεβέρνα

Ο Βούρινος (ή Μπούρινος για την περιοχή της Σιάτιστας) είναι ένα από τα σπουδαιότερα βουνά της δυτικής Μακεδονίας. Αποτελεί συνέχεια του Άσκιου (ή Σινιάτσικου) από το οποίο χωρίζεται με το διάσελο της Μπάρας από όπου περνά η Εγνατία οδός. Κοινό χαρακτηριστικό των δυο βουνών η γυμνή Δ-ΝΔ πλευρά τους, αντίθετα με την Β-ΒΑ που είναι δασωμένη.

Η επίσκεψή μας στο βουνό είχε σκοπό μια όσο το δυνατό πληρέστερη γνωριμία με τα σπάνια χαρακτηριστικά του, όπως αυτά περιγράφηκαν παραπάνω. Έτσι, ξεκινώντας από το ύψος του ορειβατικού καταφυγίου του ΕΟΣ Σιάτιστας (υψ. 1360 μ.) ακολουθώντας χωματόδρομο, βαδίζουμε με ΒΑ κατεύθυνση ανηφορίζοντας ήπια στις πλαγιές με τη χαμηλή θαμνώδη βλάστηση. Πανταχού παρούσες οι ενδημικές βιολέτες του Βούρινου (Viola vurihensis) ένα από τα σπανιότερα φυτά της χώρας μας. Εμφανίζεται σε μεγάλες συστάδες με ποικιλία χρωμάτων. Κάποιες πρώιμες δακτυλόριζες (Dactylorizzha sambucina) με κίτρινα και πορφυρά άνθη και πλήθος πρίμουλες (Primula veris) δίνουν ανοιξιάτικη όψη στο τοπίο.


Ο δρόμος τερματίζει σε ένα πρόσφατα κατασκευασμένο ξύλινο παρατηρητήριο.  Ακολουθεί κατάβαση κατά μήκος της κόψης του βουνού και ανάβαση σε μικρό οροπέδιο στη βάση των ψηλότερων κορυφών. Οδηγοί μας είναι τα κόκκινα σημάδια στα βράχια, πότε εμφανή και πότε αδιόρατα. Στη συνέχεια ανεβαίνουμε απότομα μέχρι την κορυφογραμμή και από εκεί με νότια κατεύθυνση φτάνουμε στον Ντρισινίκο μετά από 2.15’ συνολικής πορείας. Γύρω από το πεσμένο τριγωνομετρικό συγκεντρώνεται η ομάδα μας για να θαυμάσει το πανόραμα που απλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τη νότια Πίνδο μέχρι την Τύμφη, τον Σμόλικα, τον Γράμμο, το Όλυμπο και τα Πιέρια. Η Κοζάνη, οι καμινάδες της Πτολεμαΐδας, η Αιανή, η Σιάτιστα, πλήθος χωριών και οικισμών.

Συνεχίζοντας νότια κατεβαίνουμε απότομα σε χαμηλότερο οροπέδιο έχοντας απέναντί μας τα νερά του Αλιάκμονα και της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου. Στη συνέχεια μπαίνουμε σε πυκνό δάσος μαυρόπευκων ακολουθώντας πανέμορφο μονοπάτι χαραγμένο από την ορειβατική ομάδα του Χρωμίου. Πολύτιμη είναι η παρουσία μιας πηγής, αφού το νερό μας δεν επαρκεί για το υπόλοιπο της πορείας. Τα μονοπάτι αλλάζει συνέχεια κατευθύνσεις αναζητώντας τα ασφαλέστερα σημεία για τη μεγάλη κατάβαση των 500 περίπου μέτρων από την κορυφή.

Χρειάστηκε περίπου μια ώρα για να φτάσουμε στη θέση «Διασέλα» που συνδέει την κοιλάδα με το χωριό Χρώμιο. Από εδώ βαδίζουμε βόρεια, άλλοτε σε δάση, άλλοτε σε ξέφωτα μέχρι τη δεξαμενή στο στενότερο σημείο της κοιλάδας. Ένα κόκκινο βέλος δείχνει την κατεύθυνση του μονοπατιού που οδηγεί στο καταφύγιο, 250 μέτρα ψηλότερα.

Φτάνοντας στη βεράντα του καταφυγίου, έχουμε συμπληρώσει σχεδόν έξι ώρες από την αρχή της πορείας μας. Εδώ, στο ιδανικότερο μπαλκόνι με θέα στον Ντρισινίκο, μπορούμε να δούμε όλη τη σημερινή διαδρομή μας, στην ουσία έναν μεγάλο κύκλο του βουνού.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *